میگویند مرگ تنها غریبه ای که با آشنا وارد جایی میشود
هفته ی گذشته پدر بزرگم فوت کرد( خدا همه ی رفتگان و اهل قبور را انشائ الله بیامرزد) مرگ بابا بزرگم خیلی منو تحت تاثیر قرار داد اینکه که من چه طور میخواهم از این دنیای فانی برم . چه قدر میتونم در این کاروانسرا بمونم ؟ ایا موقعی میخواهم بمیرم انقدر اعمالم خوب است که با دل اسوده چشمانم را ببندم؟ اصلا تا الان که هر جور زندگی کردم گذشت . از این به بعد چه طوری باشم تا خدا و خلق خدا از من راضی باشه؟
خوب بودن و خوب زندگی کردن شاید سخت باشه ولی خیلی لذت بخش است . مگه این نیست که میگویند هر که پر طاووس خواهد جور هندوستان کشد
همیشه از خدا میخوام و از ته ته دل هم میخوام که بهترین راه ها بهترین آدم ها بهترین کارها بهترین تصمیم گیریها را جلوی راهم بگذاره . و خلاصه هر چی صلاح من آدمیزاد ناتوان است جلوی قلب و پا و دست و فکرم بزاره
داریم به ماه قشنگ ماه رمضان نزدیک میشم. ماهی که شاید به ظاهر یه کم سخت باشه مخصوصا تو این تابستون گرم خدایی ولی با همه ی سختی هایش هیچ لحظه ای رو با لحظه ی زیبا و ملکوتی افطار نمیشه مقایسه کرد. لحظه ای که احساس میکنی داری اوج میگیری و فکر میکنی تمام جونت پیش خدا کسی که تمام وجودت از اونه داره پر میکشه
این ماه شروع دوباره ای برای زندگی ای جدید است. زندگی پر بار تر و سنگین تر و با توشه ای بیشتر از همیشه بیا تا الان هر چی بودیم رها کنیم .و از همین ماه دلنشین که تا چند روز دیگه آغاز میشه تصمیم بگیریم یک آدم دیگه ای بشیم . انسانی مهربان " با گذشت " با محبت نسبت به دیگران انسانی سرشار از پاکی دل و قلب و چشم و زبان" انسانی زیبا انقدر زیبا و پاکیزه که خدا به خود بگه پس بیهوده نبود انسان را اشرف مخلوقات نامیدم . پس کار درستی کردم که همه فرشتگان را به سجده ی انسان درآوردم بیاانقدر زیبا باشیم که خدا واقعا پیش خودش بگه بیهوده نبودشیطان این فرشته ی خود را که این همه سال بندگی من را کرد و به ستایش من پرداخت به خاطر این موجود زمینی ولیآسمونی از درگاه خود راندم
بیا زرنگی کنیم یک انسان باشیم با بدن انسان گونه ولی مثل پرنده ها هر جا میخواهیم پروار کنیم ازاد و رها و برای وابستگی های زندگیمون یک قبر بزرگ درست کنیم و همه ی آن هارا چال کنیم. تازه این تنها قبری میتونه باشه که نه تنها بالا سرش ایستادن و گریه کرن نداره بلکه خوشحالی هم داره
بیا یه کم همدیگرو دوست داشته باشیم با هم مهربون تر باشیم و بیشتر به هم احترا م بگذاریم . کمتر پشت هم غیبت کنیم و تهمت بزینم . بیا تا اونجایی که میتونیم به هم کمک کنیم . بیا کمتر حرص بخوریم وبیشتر از داشته هامو ن لذت ببریم . کمتر با هم قهر و غریب باشیم
خلاصه بیا همون چیزی باشیم که خدا میخواهد . همون نوزاد کوچولویی که که وقتی پا به این دنیا گذاشت هیچی جز خوبی و پاکی و سفیدی و مهربونی بلد نبود
بیا آدم خاکی بیا این شهر را با تمام وابستگی هاش رها کن . بیا دنبال دلت برو . دلت کجاست ؟ با کی ارام میگیرد؟ نمیدونی کجاست ؟ خب کمی فکر کن حتماخواهی یافت. رو به همان کن و تیرگی ها رو رها کن . نگذار قلب سفید تو هم سیاه شود . به خدا حیف است
حتی اگر یک نفر هم آسمانی باشد باز خوب است و جای امیدواری. پس بیا تو و آن یک نفر باش .مگر ایرادی داره؟ ایرادی نداره . چه بهتر . پس
بیا به آسمان دلت و خودت را در ابی بیکرانش غرق کن و انوقت از اون بالا به حال آدمک ها ی رو زمین گریه کن که چطور ابلهانه به جان یکدیگر افتاده اند و میخواهند در سیاهی دست وپا بزنند. بیا و رها شو هیچ کاری نکن فقط رها شو .ایا این سخته؟ ایا لذت بخش نیست؟
وقتی از همه چیز آزاد شدی کم کم چشمانت را ببند و آرام به همه چیز لبخند بزن
|
