در یک شب سرد زمستانی یک زوجسالمند وارد رستوران بزرگی شدند. آنها در میان

زوجهای جوانی که در آنجا حضور داشتند بسیار جلب توجه می کردند.

بسیاری از آنان، زوج سالخورده را تحسین می کردند و به راحتی می شد فکرشان را از نگاهشان خواند:

«نگاه کنید، این دو نفر عمری است که در کنار یکدیگر زندگی می کنند و چقدر در کنار هم خوشبختند .»

پیرمرد برای سفارش غذا به طرف صندوق رفت. غذا سفارش داد ، پولش را پرداخت و غذا آماده شد. با سینی به طرف میزی که همسرش پشت آن نشسته بود رفت و رو به رویش نشست.

یک ساندویچ همبرگر ، یک بشقاب سیب زمینی خلال شده و یک نوشابه در سینی بود.

پیرمرد همبرگر را از لای کاغذ در آورد و آن را با دقت به دو تکه ی مساوی تقسیم کرد.

سپس سیب زمینی ها را به دقت شمرد و تقسیم کرد.

پیرمرد کمی نوشابه خورد و همسرش نیز از همان لیوان کمی نوشید. همین که پیرمرد به ساندویچ خود گاز می زد مشتریان دیگر با ناراحتی به آنها نگاه می کردند و این بار به این فــکر می کردند که آن زوج پیــر احتمالا آن قدر فقیــر هستند که نمی توانند دو ساندویچ سفــارش بدهند.

پیرمرد شروع کرد به خوردن سیب زمینی هایش. مرد جوانی از جای خو بر خاست و به طرف میز زوج پیر آمد و به پیر مرد پیشنهاد کرد تا برایشان یک ساندویچ و نوشابه بگیرد. اما پیر مرد قبول نکرد و گفت : « همه چیز رو به راه است ، ما عادت داریم در همه چیز شریک باشیم . »

مردم کم کم متوجه شدند در تمام مدتی که پیرمرد غذایش را می خورد، پیرزن او را نگاه می کند و لب به غذایش نمی زند.



بار دیگر همان جوان به طرف میز رفت و از آنها خواهش کرد که اجازه بدهند یک ساندویچ دیگر برایشان سفارش بدهد و این دفعه پیر زن توضیح داد: « ما عادت داریم در همه چیز با هم شریک باشیم.»

همین که پیرمرد غذایش را تمام کرد ، مرد جوان طاقت نیاورد و باز به طرف میز آن دو آمد و گفت: «می توانم سوالی از شما بپرسم خانم؟»

پیرزن جواب داد: «بفرمایید.»

- چرا شما چیزی نمی خورید ؟ شما که گفتید در همه چیز با هم شریک هستید . منتظر چی هستید؟ »

پیرزن جواب داد: « منتظر دندانهــــــا !»

پذیرای اندیشه های نیکوی فوق العاده ای هستم.این اندیشه های نیک درزمان نمیگنجدوتغییرناپذیراست

نیروی خیرخواهی هست که قصدخیروپیشرفت مرادارد.نعمت ومحبت راازهمه سودریافت میکنم.نیکی مقدرشمرده برای من از همه سو ودرتمام لحظه ها به سویم میاید.درپناه عشق الهی  ارام میگیرم که برای من همچون دژاست.خیرونیکی مرافراگرفته است.خوبی مرادربرمیگیرد ونیروی من است.

درتمام فعالیت هایم٬درتمام کارها٬نیکی پدیدارمیشود ومرابهره مند میسازد.نیکی همه پیوندهای مرا متبرک میسازد.روح وزندگی ام در سایه حضورنیروی خیرخواه دنیادرهم می امیزد.

عشق الهی مراهدایت میکند.این رامحبتی میدانم و به آن امیدمیبندم.

هنگامی که به یادمی آورم خداوند همیشه٬هم بامن وهم ازطریق من سخن میگوید٬گوش جان میسپارم و به روشنی میشنوم.درهرشرایطی این همدلی  را میبینم و صدای شعوربرتر را میشنوم.توانایی آن را دارم که صدای هدایت الهی را بشنوم.شعوردرونی ام را میکاوم وآن را میابم.اوهمیشه حاضر است.راه حل درست انجاست.راه کارمناسب برای هر مشکلی.

دنیاازهردیدگاه رفته رفته به سوی نیکی برتر و هماهنگی پیش میرود.میتوانم با گوش سپردن و پاسخ دادن به نشانه های درونم٬دراین تکامل اوج گیرنده سهمی داشته باشم.لازم نیست بی باکانه رفتارکنم.نیازی به تحمیل راه کارنمیبینم.شعوردرونی ام مراهدایت میکند.وقتی به ندای قلبم گوش میسپارم٬دردنیای بیرون حمایت میشوم.هیچ هدایتی نیست که از نیروهای درونی وبیرونی به من القانشود.به صدای درونم وبیرونم گوش میسپارم.دنیاباصدایی مهربان وهدایتی آشکارا به این گوش سپردن من پاسخ می دهد. با هدایتی که دریافت میکنم رستگارمیشوم.

(جولیا کامرون)

شعورقلب مهربانم را سپاس میگویم.عشق ورزی گونه ای گوش سپردن است. با قلب

 مهربانم میشنوم. به مهردرون قلبم گوش میسپارم و نوای مهرآمیزقلب دیگران را

 میشنوم.قلبم با مهروراستی رهنمونم میشود.راهم را از میان برهوت میابم.قلبم از

 میان این بیابان راه میجوید.قلبم دلیر وداناست،حقیقت را درک میکندوبه هنگام

 سختی غمخواراست.قلبم شکیباست.قلبم فروتن است.قلبم به تمامی انسانی و

 یکپارچه الهی است.به قلبم گوش میسپارم،میتوانم باخردالهی،انسان گونه

 مهربورزم.داناترازانم که میدانم و مهربان تر از ان که باوردارم.عشق میورزم و محبت

 میکنم.ازدیگاه قلبم،دنیاشکوه دلپذیری دارد.

(جولیا کامرون)