نجار پیری خود را برای بازنشسته شدن آماده میکرد.
یک روز او با صاحبکار خود موضوع را درمیان گذاشت.
پس از روزهای طولانی و کار کردن و زحمت کشیدن ، حالا او به استراحت نیاز داشت و برای پیدا کردن زمان این استراحت میخواست تا او را از کار بازنشسته کنند.
صاحب کار او بسیار ناراحت شد و سعی کرد او را منصرف کند ، اما نجار بر حرفش و تصمیمی که گرفته بود پافشاری کرد.
سرانجام صاحب کار درحالی که با تأسف با این درخواست موافقت میکرد ، از او خواست تا به عنوان آخرین کار ، ساخت خانه ای را به عهده بگیرد.
نجار در حالت رودربایستی ، پذیرفت درحالیکه دلش چندان به این کار راضی نبود.
پذیرفتن ساخت این خانه را برخلاف میل باتنی او صورت گرفته بود.
برای همین به سرعت مواد اولیه نامرغوبی تهیه کرد و به سرعت و بی دقتی ، به ساختن خانه مشغول شد و به زودی و به خاطر رسیدن به استراحت ، کار را تمام کرد.
او صاحب کار را از اتمام کار باخبر کرد.
صاحب کار برای دریافت کلید این آخرین کار به آنجا آمد.
زمان تحویل کلید ، صاحب کار آن را به نجار بازگرداند و گفت: این خانه هدیه ایست از طرف من به تو به خاطر سالهای همکاری!
نجار ، یکه خورد و بسیار شرمنده شد.
در واقع اگر او میدانستکه خودش قرار است در این خانه ساکن شود ، لوازم و مصالح بهتری برای ساخت آن بکار می برد و تمام مهارتی که در کار داشت برای ساخت آن بکار می برد.
یعنی کار را به صورت دیگری پیش میبرد.

این داستان ماست.
ما زندگیمان را میسازیم. هر روز میگذرد.
گاهی ما کمترین توجهی به آنچه که میسازیم نداریم ، پس در اثر یک شوک و اتفاق غیرمترقبه میفهمیم که مجبوریم در همین ساخته ها زندگی کنیم.
اگر چنین تصوری داشته باشید ، تمام سعی خود را برای ایمن کردن شرایط زندگی خود میکنیم. فرصت ها از دست می روند و گاهی بازسازی آنچه ساخته ایم ، ممکن نیست.

شما نجار زندگی خود هستید و روزها ، چکشی هستند که بر یک میخ از زندگی شما کوبیده میشود.
یک تخته در آن جای میگیرد و یک دیوار برپا میشود.
مراقب سلامتی خانه ای که برای زندگی خود می سازید باشید.

مادر بزرگ به سالی گفت : توی شستن ظرفها بهم کمک کن ولی سالی گفت: مامان بزرگ جانی بهم گفته که میخواد توکارای اشپزخونه کمک کنه و زیر لبی به جانی گفت : اردکه رو یادت نرفته که......... جانی ظرفارو شست و بعد ازظهراون روز پدر بزرگ گفت  که میخواد بچه هارو ببره  ماهی گیری ولی مادر بزرگ گفت:  متاسفانه برای درست کردن شام به کمک سالی احتیاج دارم"  سالی لبخندی زد و گفت: نگران نباشید چونکه جانی به من گفته میخواد کمک کنه " و زیر لبی به جانی گفت اردکه رو  یادت میاد ؟..اون روز سالی رفت  ماهیگیری و جانی تو درست کردن شام کمک کرد.

چند روزی به همین منوال گذشت و جانی مجبور بود علاوه بر کارای خودش کارای سالی هم انجام بده  تا اینکه نتونست تحمل کنه و رفت پیش مادربزرگش و همه ماجرا رو براش توضیح داد.مادربزرگ لبخندی زد و اونو در آغوش گرفت و گفت:عزیز دلم میدونم چی شده  من اون موقع کنار پنچره بودم  و همه چیزو دیدم و چون خیلی دوستت دارم بخشیدمت و من فقط میخواستم ببینم  تا کی به سالی میخوای اجازه بدی به خاطر یه اشتباه تو رو در خدمت خودش بگیره

گذشته شما هر چی که باشه ، هر کاری که کرده باشید ... هر کاری که شیطان دائم اون رو به رختون میکشه( دروغ _تقلب_ترس _ عادت های بد _ نفرت _ عصبانیت _ تلخی و ....)هر چی که هست ... باید بدونید که خدا کنار پنچره ایستاده بود و همه چی  رو دیده. همه زندگیتون ، همه کاراتون رو دیده. اون میخواد که شما بدونید که دوستتون داره و شمارو بخشیده.... فقط میخواد ببینه تا کی به سیطان اجازه میدید  یه خاطر این کارا  شمارا در خدمت بگیره

بهترین چیز درباره ی خدا اینه که هروقت ازش طلب  بخشایش می کنید نه تنها بخشایش می کنه بلکه فراموش هم می کنه.و همیشه به خاطر داشته باشید

"خدا پشت پنجره ایستاده

بیا  آدم خاکی بیا این شهر را با تمام وابستگی هاش رها کن .  بیا دنبال دلت برو . دلت کجاست ؟ با کی ارام میگیرد؟ نمیدونی کجاست ؟ خب کمی فکر کن  حتماخواهی یافت. رو به همان کن و تیرگی ها رو رها کن . نگذار قلب سفید تو هم سیاه شود . به خدا حیف است 
 حتی اگر یک نفر هم آسمانی باشد باز خوب است و جای امیدواری. پس بیا تو و آن یک نفر باش .مگر ایرادی داره؟ ایرادی نداره . چه بهتر . پس
بیا به آسمان دلت   و خودت را  در ابی بیکرانش غرق کن و انوقت از  اون بالا به حال آدمک ها ی رو زمین گریه کن  که چطور ابلهانه به جان یکدیگر افتاده اند و میخواهند در سیاهی دست وپا بزنند. بیا و رها شو  هیچ کاری نکن  فقط رها شو .ایا این سخته؟ ایا لذت بخش نیست؟
 وقتی  از همه چیز آزاد شدی  کم کم چشمانت را ببند و آرام به همه چیز لبخند بزن
  

تناجیو  : وقتی در زندگی به داشتنی های خود فکر می کنیم خود را خوشبخت و زمانی که به نداشته می اندیشیم خود را بدبخت حس می کنیم . پس خوشبختی ما در تصور خود ماست

این قانون طبیعت است که هیچ کس به تنهایی نمی تواند خوشبخت باشد بلکه خوشبختی و سعادت را باید در سعادت و خوشبختی دیگران جستجو کرد.(ویلیام شکسپیر)

من دریافته ام که انسانی هر اندازه که مصمم به خوشبخت زیستن باشد همان اندازه خوشبخت و سعادتمند زندگی خواهد کرد.(ابراهام لینکلن)

بشر به خوشبختی خیلی زود عادت میکند و چون خیلی زود عادت میکند خیلی زود هم فراموش میکند که خوشبخت است.(اندره موروا)

خوشبخت کسی است که راه قدر دانی خدمت دیگران را بلد است و شادی دیگرانرا به قدر شادی خود حس میکند.(گوته)

خوشبختی یگانه چیزی است که می توانیم بی اینکه خود داشته باشیم دیگران را از ان بر خور دار کنیم.(کارمن سیلوا)

خوشبخت کسی است که دم را غنیمت میشمارد و به خود میگوید من امروز خوشم تا فردا چه پیش اید.(درایدن)

بسیاری از مردم خوشبختی را می جویند مانند کسی که کلاه خود را که روی سرش می باشد می جوید.(لناو)

به عقب نگاه نکنید ممکن است خوشبختی را که رو به سوی شما دارد از دست بدهید.(ساچل پیچ)  

یکی از راههای خوشبختی این است که شخص نسبت به کوچکترین نعمتها شکر گذار باشد.(هرشل)

انسان در اغوش خوشبختی خوشبختی را جستجو میکند.(دشتی)

راستی ایا خودت را فرد خوشبختی میدانی؟؟؟؟؟؟